Dwalen…..

Vrijdag 20 Maart

Dwalen…..zonder doel zwerven….
Afscheid van Paralia Agios Andreas, het smalle weggetje omzoomd door olijfbomen brengt ons weer naar de hoofdweg. We slaan linksaf richting Leonidhio, een mooie scenic route volgt….Ik zie geiten-en schapenfarms, eenzaam en geïsoleerd in het landschap, plantages waar cactusvijgen worden geteeld, een kerkje op de top van een heuvel. Opeens is daar even de zon…..het licht fonkelt als ontelbare diamanten in de zee. De weg slingert zich langs de roodkleurige rotswanden. Ik tel de bochten één voor één terwijl we Leonidhio naderen en bij de laatste bocht spreidt zich voor ons uit wat Pausanius (een reisblogger uit de oudheid) de “Tuin van Dionysos” noemde. En het is werkelijk een tuin, welvarend en vol leven….

Het eerste bord dat ons verwelkomt, met de tekst “Kaour ekamate”, oftewel “Welkom” in het Tsakonisch, geeft aan dat men een bijzondere plek betreedt. In de smalle straatjes van Leonidhio en de omliggende dorpen wordt een andere taal gesproken; het Tsakonisch, een taal die is afgeleid van het oude Dorische dialect. Dit dialect, dat wordt beschouwd als het oudste dialect ter wereld, wordt in dit gebied door zo’n 2000 mensen gesproken en geschreven.

Authentiek en ongerept ligt het dorp tussen de hellingen van de berg Parnon en de zee van de Argolische Golf. De steile rode rotsen rondom het stadje zijn uitgegroeid tot een topgebied voor klimmers. We doen wat boodschappen in het dorp, hebben een korte maar leuke ontmoeting met Ries en Monique. Ries is een bekende van de Facebook groep “Op reis met de camper in Griekenland”. We hebben elkaar een aantal jaren geleden ook al eens ontmoet in Kalambaka. Zij zijn op weg naar het noorden…..

En wij met onze ogen op de weg gericht…..zijn aan het dwalen…..maar weten dat we terug zullen komen.
Voor de smaken.
Voor de stemmen.
Voor Tsakonia.
Voor de Mensen.

Bij Poulithra rijden we de bergen in en een kronkelende route leidt ons langs kleine, schilderachtige gehuchten…..soms paste het maar net met de camper. Het heeft gesneeuwd in de bergen…..bij Mari een prachtige, kleine waterval. Bij Kokinia vinden we aan zee een plek om te overnachten…..

Zaterdag 21 Maart

We zijn aan het dwalen…..
Beetje besluiteloos zijn we…..het weer is niet geweldig, voor de brommer is het te koud om bijzondere plekjes te bezoeken. Sneeuw in de bergen dus het binnenland valt ook af, te koud. Veel aan de kust hebben we op eerdere reizen al bezocht. 

Mani….hier fluistert de natuur niet - ze spreekt helder, in de taal van steen en wind. Langs Skala en Gythio rijden we Mani binnen. Voor mij persoonlijk een van de mooiste delen van Griekenland….
Areópoli “Hart van Steen”, dat is de prachtige titel die aan de hoofdstad van Mani, Areópoli is gegeven. Bij de oudste bakkerij van de Peloponnesos “To Psomi tis Milias” koop Griekse Adonis tylichto….een soort gefrituurd broodje met oude lokale kaas…..een traditionele specialiteit uit Mani. We wandelen een rondje….torenhuizen, geplaveide straatjes en verborgen hoekjes. Wat later parkeren we de camper in Neo Itylo bij de zee.

Ik schrijf nu dit verhaal…..de camperdeur staat open, in de verte de regelmatige ademhaling van de zee….