De Dansende Satyr en dwalen door de Kasbah.….

Zarerdag 31 Januari

In de oudheid was Trapani een bekende handelsplaats voor handel met Afrika, Napels en het westelijk deel van het Middellandse Zee. Een van de bekendste producten uit de streek rond de stad is het zout. Langs de kust tussen Trapani en Marsala liggen nog steeds de zoutpannen met hun karakteristieke molens, waarvan er nog drie toegankelijk zijn. De zoutpannen maken deel uit van het natuurreservaat Saline di Trapani e Paceco. Al in het jaar 750 v. Chr. werd er in dit gebied zout gewonnen en tot op het moment van vandaag zijn de zoutpannen nog steeds in gebruik.

We zeggen na twee nachten gedag tegen de aardige man van Parking Le Saline. Afgelopen nacht was een horror-nacht, bonkende muziek ergens in de verte tot diep in de nacht….. en ik ben al kampioen niet slapen🙄 Langs de zoutpannen rijden we over een hobbelende weg naar het Museo del Sale. Het weer wordt slechter, de eerste druppels vallen alweer, ik schiet een paar foto’s, even vogelen…..😂 en weg zijn we.

Onderweg constant flinke regenbuien…..de doorgaande weg naar onze volgende stop Mazara del Vallo is slecht en vol met gaten en veel water wat nergens heen kan. Klokslag elf arriveren we op Camping Il Giardino dell’ Emiro. Marco de joviale eigenaar begroet ons hartelijk en loodst de camper naar een leuke plek. 

Mazara del Vallo…..hier kwamen de Arabieren vanuit Noord-Afrika aan land om vervolgens het hele eiland te veroveren. Eeuwen later hangt er nog steeds een Arabische sfeer in de stad en vooral in de oude stadswijk, de Kasbah. Daar woont in de kleine, kronkelende straatjes een grote moslimgemeenschap, voornamelijk afkomstig uit Tunesië. Velen van hen zijn actief in de visserij. Mazara del Vallo is immers de thuishaven van één van de grootste vissersvloten van Italië.

Rond het middaguur zitten we in de shuttlebus van de camping die ons naar het hart van deze bijzondere havenstad brengt. Allereerst gaan we op bezoek bij het wereldberoemde beeld De “Dansende Satyr”…..Op het Piazza Plebiscito vinden we het kleine museum wat dus volledig gewijd is aan één enkel bronzen beeld uit de 4e eeuw voor Chr. Het beeld werd in de nacht van 4 op 5 maart 1998 opgevist door de vissersboot “Capitan Ciccio” op een diepte van 500 meter tussen Pantelleria en Capo Bon, Tunesië ( Straat van Sicilië).
Het jaar ervoor was er het been uit hetzelfde gebied opgevist. 
Sprakeloos heb ik in het museum minutenlang naar het beeld staan kijken.
De Satyr lijkt nog steeds te dansen…..

Vanaf Piazza Chinea belanden we in het hart van de Kasbah….Bonte was hangt te drogen in de nauwe straatjes, kruidige geuren die vanuit onzichtbare keukens komen aanwaaien. Hoe dieper we de wijk binnendringen, hoe meer je het gevoel krijgt dat je in een Noord-Afrikaanse stad rondloopt. Op de muren trekken spreuken en kleurrijke tegels de aandacht. Op de vele gesloten rolluiken hebben street artists hun creativiteit de vrije loop gelaten. Achter elke hoek is wel iets nieuws te zien…..

Dwalend lopen we rond, een uitweg zoekend uit het labyrint van straatjes, via een kleurrijke trap komen we uit bij de kanaalhaven. Langs de kade liggen vele kleine vissersboten……Terug in de Kasbah schuilen we onder één van de vele balkons, de regen stroomt weer door de straten…..Griekse Adonis begint zijn humeur te verliezen…..hij krijgt natte voeten….😂 Ik wordt er alleen maar vrolijker van…..we rennen door de Kasbah, Adonis vloekend in het Grieks tegen zijn telefoon…..de navigatie is ook verdwaald …..🤭😂 Uiteindelijk vinden we de weg terug naar het ophaalpunt Het was een mooie middag in Mazzara del Vallo….